*

Mien Pouw-Loef (88)

Op 16 februari hebben we in een warme en indrukwekkende viering afscheid genomen van een lieve moeder, oma en omi.  We hebben gebeden en gezongen en oma herdacht met mooie woorden, gedaan door haar kleinkinderen, Sylvana en Wendy.

Herinneringen aan oma werden opgehaald, over de gezellige verjaardagen die ze gezamenlijk gevierd hebben, over de heerlijke zelfgemaakte kippensoep  en bowl, de toastjes met paling en het smullen van de lange-vingertaart. Genoten hebben ze van al de uitstapjes die ze met elkaar maakten, zoals vorig jaar, toen ze nog met zijn allen naar Scheveningen zijn geweest. Toen ze nog klein waren, maakten ze bij oma telefoons met oude blikken, fietsten ze boven op de hometrainer en werden er veel spelletjes gespeeld en chips gegeten uit de botervloot. Met Sinterklaas en een verjaardag had oma altijd wel een cadeautje voor hen, met een zak snoep en chocola.

Trots was oma, toen er achterkleinkinderen kwamen en ze genoot ervan, als ze bij haar op visite kwamen. En zoals Sylvana zei: Er glinstert bij mij vandaag een traan, vooral omdat we zoveel moois hebben gedeeld in het leven. En Wendy haar slotwoorden in het in memoriam waren: Hoe mooier de herinnering, hoe pijnlijker is ons verdriet. Wij danken u voor wie u was en wat u ons achterliet. Dit beeld van oma is gelukkig vele malen sterker dan de herinnering aan het laatste jaar van oma, dat heel zwaar is geweest voor haar, de kinderen die haar verzorgden en voor de kleinkinderen, die zoveel moeite hadden om haar zo te zien.

Het is een troost om te weten, dat ze nu haar rust heeft gevonden en dat ze – zoals ze zelf zo graag wilde - vanuit de kerk mag gaan genieten van het eeuwig leven bij God, in het volle vertrouwen, dat ze daar herenigd zal worden met haar overleden man Bertus. En wij die hier achterblijven, nemen haar mee in ons hart.

Willy Wenneker

 

joomla template