*

Sjaan Kempers-Jansen (77)

Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe een beetje.
Je zegt: ‘Ik ben wat moe’,
maar op een keer
ben je aan je laatste beetje toe.
 
Dit zijn de woorden die passen bij de laatste weken van het leven van mijn moeder. Ze werd geboren op 6 februari 1940 in Weesp, maar ze is haar hele leven een Kortenhoefse geweest.
In 1963 trouwde ze met Hans Kempers en in dit huwelijk zijn hun kinderen Ronald, André en Carla geboren en later de vijf kleinkinderen.

Haar gehele leven heeft ze met veel plezier tot dienst van anderen gestaan. Haar man, de kinderen en de kleinkinderen kwamen altijd op de eerste plaats. Maar ook neefjes en nichtjes konden altijd een beroep doen op Sjaan. Velen hiervan hebben gelogeerd, of op een andere manier een beroep op haar gedaan. Niets was haar teveel. Moeder was er altijd trots op, dat ze tijdens onze lagere-schoolperiode altijd thuis was, wanneer wij uit school kwamen.

Ze stond niet graag op de voorgrond. Het liefst deed ze de dingen op de achtergrond. Voor de kerk betekende dat jarenlang het verkopen van de consumptiebonnen tijdens het Antoniusfeest. En de handjes uit de mouwen steken, was ook nooit een probleem. Verder was ze nog penningmeester van de klaverjasclub. Bij de leden van carnavalsvereniging ‘De Turftrappers’ werd ze wel eens gekscherend ‘moeder van de club’ genoemd, omdat ze altijd nieuwe leden een gevoel van welkom wilde geven en haar best deed om deze mensen zich thuis te laten voelen. Ze is daarvoor beloond met een oorkonde en het erelidmaatschap.

Sjaan stond altijd klaar en bood hulp voor een ieder die dat nodig had. Haar hart was groot. Vandaar ook dat in de laatste dagen voor haar sterven nog veel familie uit heel het land de reis maakte om haar nog te bedanken voor de goede zorgen. Nadat ze iedereen had gesproken, vond ze de rust en is ze in de nacht van 29 juni rustig ingeslapen. Want ook dat was Sjaan: ze hield van haar geboorte tot haar dood altijd zelf de regie.

Ronald Kempers

joomla template